Ağabeyim

Edebiyat

Doğuda  belgesel çekimi yapmakta olan tv ekibi güneşin karları yeni yeni eritmeye başladığı bir ilkbahar gününde dere kenarında küçük bir kulübe fark eder ve kulübeye doğru  giderler.Kulübenin önünde iki küçük çocuk oynamaktadır,çocuklardan biri sarı saçlı mavi gözlü 5-6 yaşlarında erkek; diğeri 2-3 yaşlarında kartopu gibi bembeyaz tenli kırmızı yanaklı zeytin gözlü bir kızdır.Çocukların elbiseleri eski fakat tertemizdir.Tv ekibi yöneticisi kulübeye yaklaştıklarında sevimli çocukları görür ve “merhaba çocuklar, ne yapıyorsunuz bu soğukta dışarıda” der.Sarı saçlı çocuk İstanbul Türkçesiyle “merhaba amcacığım, hoş geldiniz.Kardeşim evde sıkıldı, oynamak için dışarı çıkarmıştım” cevabını verir.Yönetici sorar, “kimse yok mu sizden başka çocuk?“.Çocuk, cevap verir “Yok amca ekmek yok,yemek yok, yağ yok,yumurta yok, yiyecek yok“.Adam şaşırır. “Annen baban nerede” diye sorunca “Babam öldü, annem ve babaannem de içeride hasta yatıyorlar “cevabını alır.

Tv ekibi içeri girer ve çok kötü durumdaki iki kadın ve perişan bir ortamla karşılaşırlar.

Adam dışarı çıkar, “en yakın zamanda şehre gidip ailenin ihtiyaçlarını karşılamak, hastalara ambulans temin etmek gerek” talimatını verir yanındakilere.Sarı saçlı çocuğa dönerek “Siz kardeşinle içeri girin.Biz şehre gidip geri geleceğiz,şehirden bir şey istiyor musun? Sana ne getireyim?” diye sorar.”Amca ayakkabı istiyorum mümkünse,ayaklarım üşüyor da” der sarı saçlı çocuk.Ekip şehre gider, durumu şehirdeki idarecilere bildirir, ambulans ve ev ihtiyaçlarını temin ederler, sarı saçlı çocuk için ayakkabı da alır geri dönerler.Yönetici çocuğa yaklaşır, “İşte, sana ayakkabını getirdim” Çocuk ayakkabıları alır, önce kendi ayaklarına sonra kardeşinin ayaklarına bakar, “Amca  ayakkabıları kardeşime verir misin onun ayakları küçük olduğu için daha çok üşüyor ve acıyor, o zaman da ağlıyor ben ayakkabısız da durabilirim. Acısa da ağlamam; çünkü ben AĞABEYİM….

Öğretmenler bu duruma çok sevinecek!

Günün gazete manşetlerini okumak için tıklayın.